„Ile jeszcze we mnie wiary
Ile jeszcze we mnie samym sił
Na nowe dni ile szans
Ile jeszcze we mnie wiary
Ile jeszcze we mnie samym sił
By dalej żyć w taki czas” Coma

Z różnych źródeł czerpię inspirację. Po jednej z randek z Żonką – z filmem na pierwszym planie: Ścieżki życia – umysł mój uzyskał świeży materiał do refleksji. Do kreowania owocnych myśli dających siłę na walkę z prozą życia. Z chwilą, gdy patrzyliśmy na radość Adasia podczas odkrywania kolejnych smoków (listopadowy długi weekend 2025) decyzja zapadła. Najwyższa pora pochylić się nad projektem: Łódź Bajkowa. Zuza realizuje górskie eskapady z Dziewczynami my zaś odpalamy mój ukochany matriks: ojciec i syn. Jeśli o mnie chodzi – kolejny raz raczę się sentymentalną podróżą. Gros z tych postaci to moje dzieciństwo. Relacja poniżej.

Do naszej Ekipy dołącza Szwagierek z Dzieciakami. Kroi się całkiem zacna przygoda. Zatem nie pozostaje nam nic innego, jak obranie bajkowego kierunku 🙂 Ahoj przygodo!!!

Przechadzamy się po mieście niesamowicie związanym z filmem… Radość kolejnego pokolenia jest bezcenna. Niezmiennie uwielbiam wkraczać do tego pięknego, przepełnionego magią dziecięcego wymiaru.

Pojawiamy się na ulicy Piotrkowskiej. Wrażenie robi na mnie Pomnik Łodzian. Unikatowy w skali europejskiej pomnik o szerokości 1,56 m i długości 340 m zawiera trzysta tysięcy liter, nadal spełnia rolę ulicy. Stanowi symbol mieszkańców przywiązanych do swego miasta.

Wkraczamy do Muzeum Kinematografii (tym razem na szybko; z pewnością tu wrócimy).

Adasia pierwsze spotkanie z fotoplastikonem.

Na nasze szczęście zdążyliśmy, aby załapać się na czasową wystawę traktującą o Muminkach. Muminki: drzwi są zawsze otwarte. Niebywałe bowiem przypada jubileusz 80-cio lecia Muminków 🙂 🙂 🙂

Przed nami otwiera się pałac. Przedsmak tego, co czeka nas w terenie. Uchylamy drzwi, by zainicjować kolejny projekt, by do naszej codzienności zaprosić nieco bajkowej rzeczywistości. Od postaci do postaci. Często z cudnym bagażem wspomnień. Wspomnień wzruszających serce bowiem traktujących o własnym okresie dzieciństwa. Ze smakiem błogiej beztroski, ciepłem rodzicielskiej miłości, bez znajomości uczucia lodowatej pustki związanej z odchodzeniem najbliższych. Na początek ponownie spotykamy się ze Smokiem Wawelskim 🙂

Skoro jesteśmy w pałacu pełnym bajek nie mogło zabraknąć innych kultowych postaci bajkowych, jak: Reksio, Miś Coralgol, Miś Uszatek, Bonnifacy i Filemon, Plastuś, Muminki, czy też pingwin Pik Pok.

Spacer po mieście w poszukiwaniu bajkowych figurek stanowił nie lada radość. Plastuś, Filemon i Bonifacy, wróbelek Ćwirek, Miś Uszatek – absolutna „dobranockowa” klasyka, Miś Coralgol – do tej pory łamię sobie język, pingwin Pik Pok, Ferdynand Wspaniały, jednorożec (wcześniej jednorożca podziwialiśmy już z „Dużym” Kubą).

Ostatnia rzeźba na naszym turystycznym szlaku: Maurycy i Hawranek.

Przyglądamy się także tutejszym pomnikom. Władysława Reymonta, Juliana Tuwima, czy też trzech łódzkich fabrykantów – często określanych mianem królów bawełny (Izrael Poznański, Karol Schreiber, Henryk Grohman).

Łódź… różna. Nieco mroczna, bajkowa, zaniedbana, ale i podążająca ku współczesności. W tle niezmiennie pozostaje historia. Łódź jako miasto nie budzi we mnie pozytywnych konotacji. Nie mniej jednak okazuje się, że relatywnie często mnie tu zawiewa (Pretty Woman, DC Comics, wystawa prac Grzegorza Rosińskiego, Manufaktura Łódzka). Niektóre z wątków odświeżamy z Adasiem (wracamy na szlak jednorożca: Nowe Miasto, Jednorożec). Rzecz jasna dobrze się przy tym bawiąc.

Naszym naturalnym środowiskiem jest droga
przygoda która się rozgrywa
emocje towarzyszące przemieszczaniu się

Różnorodność… krajobrazu, otoczenia społecznego, w zachowaniach, doświadczeń, odwiedzanych miejsc stanowi nie tylko o pięknie wspaniałej Polski, ale co najważniejsze o obficie zapisanych kolejnych stronicach naszego żywota. Księgi życiem zwanej. Czysta magia wynikająca z faktu bycia ojcem. Kolejna odznaka zasiliła kolekcję. Tym samym ostatni weekend marca upłynął nam w bajkowym wymiarze. Działamy Działamy dalej.